Abdoreza Seyari

ابتدا باید بگویم بسیار خوشبختم که جوانی ام را در کلاس درس سپری کردم. هر جا معلمی یافتم با حسن نیت پای صحبتش شتافتم و بگفتارش به دقت گوش فرا دادم. افتخار آشنایی و شاگردی اساتید بزرگی را داشتم که هر کدامشان نوری بودند و هستند. این معلمان بزرگوار با زبردستیهای عالمانه خود به من که مانند طفل نوپا مستعد لغزش بودم کمک کردند تا خودم را پیدا کنم. بر این باورم که وظیفه یک معلمِ پژوهشگر این است که آنچه را که در محیط و زمان خود درک می کند به جهت اطلاع در اختیار سایر همردیفان به بعنوان یک میراث قرار دهد. بدین شکل بود که بر خود وظیفه دانستم حاصل تجربیات اندکم را با دیگران به اشتراک بگذارم . به این امید ک...

ادامه مطلب